Lichtelijk teleurgesteld, open ik mijn ogen deze morgen. Ik lig nog op de bank, boven is het momenteel echt te warm.Het is pas 7 uur 's ochtends, maar de zon schijnt al door de ramen. Eerst maar eens een flesje water drinken, dan de televisie aan.Juichende mensen in het geel en rood, schetteren door mijn beeldscherm. Geen mooi gezicht, als je zelf zo dicht bij was, om daar als kleine landje ook te kunnen staan.

De dagen waren mooi, de feestjes waren super, de sfeer was fantastisch. Tijd om het huis oranje vrij te maken. Alleen de vlaggetjes buitenshuis mogen nog even blijven hangen. Een tweede plaats mag ook zeker gevierd worden.

Toch was ik overtuigd van een overwinning. Nederland zou Wereldkampioen worden. Zondag 11 Juli zou geschiedenis gaan schrijven. Ik geloofde er heilig in. Helaas moet ik ervaren dat zelfs als je ergens heel erg in gelooft, en voor de volle 100 % achter staat, het alles behalve garantie voor succes is.

Helaas zijn er zoveel dingen in je leven die je gewoonweg niet kunt beinvloeden. Hoe graag je ook wilt, hoe graag je ook wilt...

Terwijl ik in de douche sta, kleurt het doucheputje zich oranje. Dat is waar ook, we hadden van die mooie spuitbussen mee. Het oranje verdwijnt in een mum van tijd in het putje. Net zo snel als mijn lief verdween.

Geen geluk in de liefde, geen geluk in het spel...

Ik dacht dat het gezegde anders klonk. Tijd voor een nieuw streven, tijd voor een nieuw doel!